A osteocondrose espinal é unha enfermidade crónica na que se producen cambios dexenerativos nas vértebras e nos discos intervertebrais situados entre elas. Dependendo da localización da lesión na columna, distínguense: osteocondrose cervical, osteocondrose torácica e osteocondrose lumbar. Para diagnosticar a osteocondrose espinal, é necesario realizar unha radiografía e, en caso das súas complicacións (por exemplo, unha hernia de disco), unha resonancia magnética da columna. No tratamento da osteocondrose espinal, xunto cos métodos medicinais, úsanse amplamente a reflexoloxía, a masaxe, a terapia manual, a fisioterapia e a fisioterapia.
Etioloxía e patoxénese
Nun grao ou outro, a osteocondrose espinal desenvólvese en todas as persoas de idade e é un dos procesos de envellecemento do corpo. Tarde ou cedo, os cambios atróficos ocorren no disco intervertebral, pero as lesións, enfermidades e varias sobrecargas da columna contribúen á aparición máis temperá da osteocondrose. A osteocondrose máis común da columna cervical e a osteocondrose da columna lumbar.
Desenvolvéronse preto de 10 teorías da osteocondrose: vascular, hormonal, mecánica, hereditaria, infecciosa-alérxica e outras. Pero ningún deles ofrece unha explicación completa dos cambios que se producen na columna vertebral; máis ben, son complementarios entre si.
Crese que o principal factor na aparición da osteocondrose é a sobrecarga constante do segmento de movemento da columna vertebral, que consiste en dúas vértebras adxacentes. Tal sobrecarga pode xurdir como resultado dun estereotipo motor: postura, forma individual de sentarse e camiñar. A mala postura, sentado nunha posición incorrecta e camiñar cunha columna vertebral irregular causan estrés adicional nos discos, ligamentos e músculos da columna. O proceso pode agravarse debido ás características estruturais da columna vertebral e ao trofismo insuficiente dos seus tecidos, causado por factores hereditarios. Na maioría das veces, os defectos estruturais ocorren na columna cervical e conducen a trastornos vasculares e á aparición precoz de signos de osteocondrose da columna cervical.
A aparición de osteocondrose da rexión lumbar adoita asociarse coa súa sobrecarga ao dobrarse e levantar obxectos pesados. Un disco intervertebral saudable pode soportar cargas importantes debido á hidrofilia do núcleo pulposo situado no seu centro. O núcleo contén unha gran cantidade de auga e sábese que os líquidos teñen pouca compresión. A rotura dun disco intervertebral saudable pode producirse cunha forza de compresión de máis de 500 kg, mentres que un disco alterado como resultado da rotura da osteocondrose cunha forza de compresión de 200 kg. Unha carga de 200 kg é experimentada pola columna lumbar dunha persoa que pesa 70 kg cando sostén unha carga de 15 kg na posición de inclinar o corpo cara adiante en 200. Tal presión elevada débese ao pequeno tamaño do núcleo pulposo. Cando a inclinación aumenta a 700, a carga sobre os discos intervertebrais será de 489 kg. Polo tanto, moitas veces as primeiras manifestacións clínicas da osteocondrose da columna lumbar ocorren durante ou despois de levantar obxectos pesados, facer as tarefas domésticas, desherbar no xardín, etc.
A destrución do tecido conxuntivo do anel fibroso do disco, ligamentos e cápsulas das articulacións facetarias provoca unha reacción do sistema inmunitario e o desenvolvemento de inflamación aséptica con inchazo das articulacións facetarias e tecidos circundantes. Debido ao desprazamento dos corpos vertebrais, as cápsulas das articulacións facetarias están estiradas e o disco intervertebral alterado xa non asegura tan firmemente os corpos das vértebras veciñas. Fórmase inestabilidade do segmento espinal. Debido á inestabilidade, é posible pinchar a raíz do nervio espinal co desenvolvemento da síndrome radicular. Coa osteocondrose da columna cervical, isto ocorre a miúdo ao xirar a cabeza e coa osteocondrose da columna lumbar - durante a flexión do corpo. É posible formar un bloque funcional do segmento de movemento da columna vertebral. Prodúcese pola contracción compensatoria dos músculos vertebrales.
Unha hernia de disco prodúcese cando o disco esvara cara atrás, desgarrando o ligamento lonxitudinal posterior e saíndo parte do disco na canle espiñal. Se ao mesmo tempo o núcleo do disco se espreme na canle espiñal, entón tal hernia chámase roto. A gravidade e a duración da dor con tal hernia é moito maior que cunha hernia sen ruptura. Unha hernia de disco pode causar síndrome radicular ou compresión da medula espiñal.
Coa osteocondrose, o tecido óseo crece coa formación de osteofitos - excrecencias óseas nos corpos e procesos das vértebras. Os osteófitos tamén poden causar compresión da medula espiñal ou provocar o desenvolvemento da síndrome radicular.
Síntomas da osteocondrose espinal
O principal síntoma da osteocondrose espinal é a dor. A dor pode ser aguda con alta intensidade; intensifícase co máis mínimo movemento no segmento afectado e, polo tanto, obriga ao paciente a tomar unha posición forzada. Entón, coa osteocondrose da columna cervical, o paciente mantén a cabeza na posición menos dolorosa e non pode xirala, coa osteocondrose da columna torácica, a dor se intensifica mesmo con respiración profunda e, coa osteocondrose da columna lumbar, é difícil para o paciente sentarse, levantarse e camiñar. Esta síndrome de dor é característica da compresión da raíz nerviosa espiñal.
En aproximadamente o 80% dos casos, obsérvase unha dor sorda de carácter constante e de intensidade moderada. Nestes casos, durante o exame, o médico debe diferenciar as manifestacións da osteocondrose espinal da miosite dos músculos das costas. A dor sorda na osteocondrose é causada pola tensión excesiva nos músculos que manteñen o segmento de movemento da columna vertebral afectado, cambios inflamatorios ou estiramento significativo do disco intervertebral. En pacientes con tal síndrome de dor, non hai unha posición forzada, pero hai unha limitación de movementos e actividade física. Os pacientes con osteocondrose da columna cervical evitan xiros bruscos e inclinacións da cabeza, con osteocondrose da columna lumbar - senta e érguese lentamente, evita dobrar o corpo.
Complicacións da osteocondrose espinal
As complicacións da osteocondrose están asociadas cunha hernia de disco intervertebral. Estes inclúen a compresión da medula espiñal, que se caracteriza por entumecimiento, debilidade de certos grupos musculares das extremidades (dependendo do nivel de compresión), que leva a paresia, atrofia muscular, cambios nos reflexos tendinosos, trastornos da micción e da defecación. Unha hernia intervertebral pode provocar a compresión da arteria que irriga a medula espiñal, coa formación de áreas isquémicas (infarto da medula espiñal) coa morte das células nerviosas. Isto maniféstase pola aparición dun déficit neurolóxico (movementos alterados, perda de sensibilidade, trastornos tróficos), correspondente ao nivel e prevalencia da isquemia.
Diagnóstico da osteocondrose espinal
O diagnóstico da osteocondrose espinal realízao un neurólogo ou vertebrólogo. Na fase inicial, os raios X da columna tómanse en 2 proxeccións. Se é necesario, poden fotografar un segmento espinal separado e filmar en proxeccións adicionais. Para diagnosticar a hernia intervertebral, avaliar o estado da medula espiñal e identificar as complicacións da osteocondrose, úsase resonancia magnética (MRI da columna vertebral). A resonancia magnética xoga un papel importante no diagnóstico diferencial da osteocondrose e outras enfermidades da columna vertebral: espondilite tuberculosa, osteomielite, tumores, espondilite anquilosante, reumatismo, lesións infecciosas. Ás veces, en casos de osteocondrose complicada da columna cervical, é necesario excluír a siringomielia. Nalgúns casos, se non é posible a resonancia magnética, está indicada a mielografía.
É posible un exame específico do disco intervertebral afectado mediante discografía. Os estudos electrofisiolóxicos utilízanse para determinar a extensión e localización do dano nas vías nerviosas e controlar o proceso da súa recuperación durante a terapia.
Tratamento da osteocondrose espinal
No período agudo, indícase o descanso no segmento de movemento da columna vertebral afectado. Para este fin, para a osteocondrose da columna cervical utilízase a fixación coa axuda dun colar Shants e para a osteocondrose da columna lumbar úsase repouso en cama. A fixación tamén é necesaria para a osteocondrose da columna cervical con inestabilidade do segmento espinal.
Os fármacos antiinflamatorios non esteroides (AINE) úsanse na terapia farmacolóxica para a osteocondrose: diclofenaco, nimesulida, lornoxicam, meloxicam. Para a dor intensa, están indicados analxésicos, por exemplo, o analxésico flupirtina de acción central. Para aliviar a tensión muscular, úsanse relaxantes musculares: tolperisona, tizanidina. Nalgúns casos, é recomendable prescribir anticonvulsivantes - carbamazepina, gabapentina; antidepresivos, entre os que se prefiren os inhibidores da recaptación de serotonina (sertralina, paroxetina).
Se se produce a síndrome radicular, o paciente está indicado para o tratamento hospitalario. É posible a administración local de glucocorticoides, a terapia antiedema e o uso de tracción. A fisioterapia, a reflexoloxía, a masaxe e a fisioterapia son amplamente utilizadas no tratamento da osteocondrose. O uso da terapia manual require unha estrita adhesión á técnica da súa implementación e coidados especiais no tratamento da osteocondrose da columna cervical.
As cirurxías da columna están indicadas principalmente nos casos de compresión significativa da medula espiñal. Implica eliminar a hernia discal e descomprimir a canle espiñal. É posible realizar microdiscectomía, reconstrución do disco con láser, substitución do disco afectado por un implante e estabilización do segmento espinal.